Reżyseria:
Rupert WainwrightZdjęcia:
Jeffrey L. KimballObsada:
Patricia Arquette, Gabriel Byrne, Jonathan Pryce, Nia Long, Thomas Kopache, Rade Serbedzija, Enrico Colantoni, Dick Latessa, Portia de Rossi (więcej)VOD (4)
Opisy(1)
Frankie Paige (Patricia Arquette) jest wolnym duchem, bez trosk i zmartwień, bez obiecującej kariery i ... bez wiary w Boga. Jak sama mówi - kocha siebie taką, jaką jest. Nagle jednak jej życie zmienia się całkowicie. Narażona na paranormalne ataki, krwawienia z nadgarstków i stóp, smagana niewidzialnym biczem i raniona kolcami niewidzialnej cierniowej korony szuka pomocy, której nikt nie potrafi jej udzielić. Sprawą zaczyna interesować się Watykan niezadowolony z powstałego wokół niej sensacyjnego rozgłosu. Do przeprowadzenia śledztwa zostaje wyznaczony Ojciec Kiernan (Gabriel Byrne). To, czego jest świadkiem całkowicie przekonuje go o prawdziwości stygmatów. Wierzy, że Frankie przekazuje słowa samego Chrystusa, słowa tak niebezpieczne, że niektórzy wysocy rangą urzędnicy Kościoła Rzymsko-Katolickiego gotowi są uciszyć na wieki każdego, kto miał, ma i będzie miał z nimi styczność. (Imperial Cinepix)
(więcej)Materiały wideo (1)
Recenzje (4)
A spectacular music-video-style movie with a Satanic theme and a rhythmic soundtrack. But the enthusiasm elicited by the visuals and sound fades the moment the lights go up in the screening room. And the potential to appeal to the viewer with anything else in cinematic terms remains frozen in place.
()
The craftsmanship is very good, but it’s not a major or memorable work, really. Formally, it’s disarming – the visuals are gorgeous and some of the shots could be cut out and displayed in a national gallery – but those emotionally flat recyclates of a thousand and one Satanic motifs would have a stronger appeal only if all the filmmaking components worked together flawlessly, or if the atmosphere was overwhelmingly evoked in an authentically synchronised story, and that wasn’t the case here. 60%
()
A visually stunning and skillfully executed film, relying not only on demonic visuals, but also on an interesting premise and a solid performance by Patricia Arquette. As a pure atheist and a non-expert in Biblical mythology, the film does not strike me as controversial or shocking, but there is certainly no shortage of dark atmosphere and gripping scenes of stigmatic wounds and exorcism, which are truly impressive in their necessary dynamism and emphasis. The soundtrack is surprisingly powerful, and you will certainly be scared at least once.
()
Basically, it confirmed what I though, that Stigmata has a pretty difficult premise for horror. The bloody wounds of Christ appear on a girl, so what? The viewer might not care about it and it won’t cause any fear. That’s why the film in the second half introduces some exorcism and conspiracy elements, which I gratefully welcomed. Nothing great, but doesn’t hurt, either.
()
Reklama