Reżyseria:
Dominik MollZdjęcia:
Patrick GhiringhelliMuzyka:
Olivier MargueritObsada:
Bastien Bouillon, Bouli Lanners, Mouna Soualem, Anouk Grinberg, Pauline Serieys, Théo Cholbi, Johann Dionnet, Thibaut Evrard, Julien Frison (więcej)VOD (1)
Opisy(1)
Prędzej czy później każdy policyjny śledczy trafia na sprawę, której nie potrafi rozwikłać i staje się ona dla niego rodzajem niezdrowej obsesji. Dla Yohana, świeżo upieczonego szefa wydziału kryminalnego w Grenoble, może nią okazać się tajemnicze morderstwo młodej dziewczyny imieniem Clara, do jakiego właśnie doszło na terenie będącym pod jego jurysdykcją. Ślady na miejscu zbrodni niewiele mówią zarówno o potencjalnym napastniku, jak i jego motywie. Rozpoczynają się rutynowe policyjne czynności, będące wstępem do dalszego, skomplikowanego śledztwa. Wraz z nowymi podejrzanymi, których przesłuchuje Yohan, obraz sprawy jedynie się zaciemnia, budząc w policjancie kolejne wątpliwości. Zwłaszcza że mężczyzna ma coraz większy problem z zachowaniem odpowiedniego dystansu do podjętego śledztwa. Bezradność miesza się z frustracją, gdy pomimo wytężonej pracy wciąż jedyną pewną informacją pozostaje fakt, że do tragicznego zdarzenia doszło w nocy 12 lipca. (Aurora)
(więcej)Recenzje (2)
The Night of the 12th is practically an anti-detective story. Right in the opening credits, we can clearly see that the film is about an unsolved case, but despite this fact, you spend the next nearly two hours devouring the procedure of a classic crime film, as if you're going to see the end result, because it otherwise works very well through the construction of the plot. The film only slightly lags in the scenes where it quite literally tries to point out collective guilt (and the following statement may be a spoiler, so beware), because if the victim wasn't demonstrably killed by a specific individual, everyone was the killer. The symbolism is nice, but script-wise it shouts too much and doesn't fit. Otherwise, thumbs up.
()
A deliberately apathetic crime story about tired justice and one case that becomes a nightmare for the lone commissioner protagonist. It’s a highly relevant depiction of violence against women and institutional victim blaming, but above all a beautifully depressing procedural about hope and futility. After Only the Animals, Moll is great once more.
()